پرچ های توخالی معمولاً در صنایعی مانند پوشاک و کفش مورد استفاده قرار می گیرند. پرچ های جامد، که نیاز به فرآیند پرچ ثانویه دارند، برای اتصال به قطعات کار سنگین-به کار می روند و اغلب ساختارهای دائمی و غیرقابل جابجایی- را تشکیل می دهند. با این حال، پرچهای نیمه توخالی از وسیعترین طیف کاربردی برخوردار هستند. پرچهای مخروطی-دم-که با کاهش قطر سیم در انتهای دم مشخص میشوند-از استوک سیم سخت تولید میشوند. آنها میتوانند بدون نیاز به سوراخهایی با ضخامت 0.5 میلیمتر به صفحات فولادی نفوذ کنند و مطمئن شوند که پرچ در حین نصب خم نشده و بدون تغییر شکل میماند. اینها به طور گسترده در ساخت کیف های قفل ترکیبی، چمدان های مسافرتی و کیف های نظامی{12} استفاده می شوند. برعکس، «پرچهای توخالی» (اصطلاحی که اغلب به جای پرچهای نیمه توخالی استفاده میشود) از مواد سیمی نرمتر تولید میشوند و معمولاً پس از باز شدن باید بدون ترک باقی بمانند. اینها انواع مختلفی دارند. امروزه، پرچهای نیمه توخالی یا پرچهای «نر{17}ماده» بهطور فزایندهای در مقیاس بزرگ برای جایگزینی محورهای سنتی در اسباببازیهای خاص مورد استفاده قرار میگیرند و در نتیجه هزینههای تولید را به میزان قابل توجهی کاهش میدهند. پرچهای کور (شامل-انواع سنبه و درایو{20}}انواع پین) عمدتاً برای پرچ کردن مواد نسبتاً نازک یا نرم استفاده میشوند. الزامات تولید برای اینها عموماً سختگیرانه تری هستند و معمولاً با استفاده از موادی با انعطاف پذیری بالا تولید می شوند.
پرچ های توخالی احتمالاً عمدتاً برای ساخت یا تعمیر تجهیزات مهار اسب اختراع شده اند. در حالی که تاریخ دقیق اختراع پرچ توخالی نامشخص است، خود مهارهای اسب بین قرنهای 9 و 10 پس از میلاد ساخته شدهاند. مهارهای پرچ شده مانند میخشده-روی نعل اسب، به رهایی بردگان از کار یدی دشوار کمک میکرد. علاوه بر این، پرچها باعث توسعه بسیاری از اختراعات مهم دیگر مانند انبرهای آهنی مورد استفاده مسگرها و آهنگران و همچنین قیچی گوسفندان شد.




